LA CUESTIÓN DE LOS EQUILINGÜES O BILINGÜES EQUILIBRADOS Y LA COMPETENCIA LINGÜISTICA EN AMBAS LENGUAS


He tenido una discusión twitera, sobre si hay bilingües que dominen exactamente igual sus dos lenguas (a través de Tweeter), con Iñaki Murua. Tweeter solo permitía 140 caracteres por pregunta o respuesta. Os podéis imaginar lo dificil que es discutir con esas limitaciones.
Iñaki, y no voy a repetir todo lo que dice en su post, se pegunta:

 ¿Soy un especimen raro? Izaki bitxia ote naiz?

Y reconoce:

Soy “biliteral” o “bilingüe equilibrado” con un dominio similar de ambas lenguas (aunque Josu lo ponga en duda y los expertos lo consideren raro). Soy “bilingüe” simultáneo; no sé cuál aprendí antes.

Ante ese envite, no puedo resistirme y responderé.
Iñaki, yo no pongo en duda tu equilingüismo o bilingüismo equilibrado, pero te sigo diciendo que es algo raro, según mi experiencia y según muchos expertos.
Ya le envié un entrevista a Grosjean

http://www.francoisgrosjean.ch/interview_en.html donde habla de la complementariedad de las lenguas del bilingüe

“Bilinguals usually acquire and use their languages for different purposes, in different domains of life, with different people. Different aspects of life normally require different languages.”

Y dice también: “bilinguals have been described and evaluated in terms of the fluency and balance they have in their two languages (when in fact they are rarely balanced)”

Pero es quizá la “Encyclopedia of bilingualism and bilingual education” de Colin Baker y Sylvia Prys Jones, la más clara al respecto.

Pondré una imagen del primer párrafo.


Dice que uno de los mitos del bilingüismo es que una persona bilingüe posee dos, igualmente bien desarrolladas lenguas. En realidad, los bilingües ráramente tendrán un equilibrio entre sus dos lenguas (dice ráramente, no que sea imposible).
Continúa diciendo que términos como bilingües equilibrados o equilingües o ambilingües, son conceptos idealizados que no tienen relación con la gran mayoría de la gente bilíngüe del mundo. Ráramente serà nadie igualmente competente hablando, leyendo o escribiendo en ambas lenguas en todas las situaciones o campos. Ni las lenguas se mantendrán constantes en el tiempo.

Estoy totalmente de acuerdo con Baker y Prys Jones.


Abundando en la cuestiòn, dicen (ver párrafo arriba), dicen que en la mayoría de los bilingües una lengua es más dominante que otra, pero que esta dominancia, y esto es muy importante, cambia según la edad, la educación, el trabajo o el área de residencia.

Esto es exactamente lo que yo defiendo, porque es mi experiencia en la vida y la del 99% de los bilingües que conozco.

Pero no me cabe duda de que puede haber casos, poxos, como el de Iñaki, que se sientan ambilingües, equilingües o equilibrados y no sepan decir qué lengua es la dominante en su caso.
¿Qué opinas Iñaki?

9 thoughts on “LA CUESTIÓN DE LOS EQUILINGÜES O BILINGÜES EQUILIBRADOS Y LA COMPETENCIA LINGÜISTICA EN AMBAS LENGUAS

  1. Inork ez dit galdetu baina bat nator Josurekin.

    Nik ere ez dut oraino topatu bi eskuekin trebezia parekoa duen inor (Retegi II ?) eta hizkuntza gaitasunaren dimentsio guztietan pareko abilezia duen inor. Bi hizkuntzatan maila bikain-bikaina, jatorrizko hiztunen pareko maila duen jendea topatzea ez da zaila baina hortik bi hizkuntzetan maila bera daukatela esatera… Horretarako, agian, bere bizitzaren denbora bi hizkuntzen artean pareko neurrian banatuta beharko.

    Wikipediako erabiltzaile orrian jende askok esaten du zein den bere lehen hizkuntza eta jende askok bi hizkuntza jartzen ditu lehen hizkuntza legez.

    Harrituta topatu nuen behin ‘en.wikipedia’ horretan gure hizkuntza ere dakien pertsona bat. Lehen hizkuntza bezala honek alemaniera, kantonesa eta ingelesa aipatzen ditu. Eskoziako gaeliko hizkuntza jatorrizko hiztunek baino hobeto omen daki, hizkuntzalari profesionala omen da eta hizkuntza horretan aditua. Irlandako gaelikoa ere ezagutzen du eta euskararekin nahiko aurreratua omen dabil. (Euskarari buruz ingelesez irakurri dizkiodanak oso zentzuzkoak iruditu zaizkit. Larry Trask eta Uhalderen lanak ondo ezagutzen ditu).

    http://en.wikipedia.org/wiki/User:Akerbeltz

    Batzuk bi eskuetako abilezia baino, olagarroen abilezia daukate.

  2. Bain nik ere ezaguttu dizkiat hizkuntzetan oso trebeak diren pertsonak, eta hizkuntza aunitzetan. Baina beti klasifikatu dizkiat “bitxiak” bezala. Inbidia hutsa? Agian bai
    Hala ere, zaila da jakitea benetan noraino menderatzen dituzten hizkuntzak. Nik ezagutu ditudan euskaldunik euskaldunenak, izugarrizko abileziarekin euskaraz, ez ziren gai euskaraz idazteko tamalez. Jende askotxo ezagutu diat ingeles maila oso altuarekin, bigarren hizkuntza izaki, baina sekula ez diakiat konfunditu ingeles-amerikar-australiar jatorrizkoekin, beraz, zertxobait nabarmertzen nian doinuan ahoskeran,…
    Gai polita da diskutitzeko alajaina!

  3. Tira, ni bi hizkuntzari buruz ari natzaizue. Gorka, ez dakit gaitasuna bera den, baina oso-oso antzekoa esango nuke; egia esan, euskaraz C2 naiz, baina gazteleraz ez dakit😉 Nire prozesua, esaterako, ez da Grosjeanek bere inguruko kasuetan aipatzen dituenak bezalakoxea.

    Edonola ere, ezagun batek galdetutakoa aspaldi, eztabaidan edo elkarrizketant segitzeko bide ere eman dezakeelako: zein hizkuntzatan egiten duzue amets?

  4. Diozun “prozesua” oso garrantzitsua da. Eta ametsena ez da horren erraza. Nik, adibidez ez dut haurtzarorik euskaraz baina nere familiarekin beti euskaraz aritzen naiz. Beraz, haurtzaroko egoera batean nagoenean, gaztelaniaz ari naiz eta familian izan ezkero euskraz. Lagunekin amets egin ezkero? Ba segun nor den. Ezezagunekin? Ba denetik, baita ingelesez ere. Pelikularen bat azaltzen bada ametsean, segurasko gaztelaniaz da eta hiria, kalea… Ba errealitatearen arabera.
    Beraz nire “prozesua” oso inportantea da. Errazago hitzegiten dut euskaraz psikolinguistikaz etxeko janari edo landareei buruz eta zer esanik ez kalkulatzerakoan, orduan gaztelania nahiago. Euskara gauza batzuetarako gehiago erabili diat eta gaztelania besteetarako. Hire kasua desberdina izango da noski.

  5. Beste afera bat da C2 mailarena. C2-k ez dio ezer tokian tokiko hizkerak edo dialektoak ulertu eta hitzegiteari buruz. bakarrik apatzen du hizkera kolokiala ulertzea (www.alte.org).
    Baina Bizkaian bizi ganenontzat garrantzitsua da puntu hau, estandarrarekiko oso dialekto berezia dugulako. Tokian tokiko hzkuntzan hitzegitea eta auzokoentzat auzokotzat pasatzea eta da hutsaren hurrengoa eta hizkuntzaren menderatze-prozesuaren parte bat da nire ustez. Dena ez da hizkuntza akademikoa.

  6. I speak Spanish and English, I think in English when I’m talking with my children or another English speaker, I think in Spanish when I talk to my mother or any other Spanish speaker. So what a may? Hablo Ingles y Español, pienso en Ingles cuando hablo con mis hijos y algunotro que hable Ingles. Pienso y hablo y pienso en Español con mi madre o con alguno que hable Español, asi que soy?

    1. Bueno, en mi opiniòn no silo se trata de pensar en una u otra lengua. Para saber si se esun bilingüe corriente o equilingüe (o no), hay que tener en cuenta también en que lengua te sientes más còmodo leyendo, escribiendo, trabajando, viendo tv, …
      Si en todo te sintieras igualmente habil, cosa difícil, serías equilingüe.

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s