¿QUÉ OCURRE EN LA EDUCACIÓN SI HABLAMOS DE PORCENTAJES PARA CADA LENGUA PERO NO DE COMPETENCIAS A ALCANZAR?


Los/as actuales responsables del Departamento de Edicación, el PSE y el PP y algunos otros (como el Gobierno Gallego) están todo el día hablando de un único modelo de aprendizaje de lenguas en el Sistema Educativo. Pero solamente les he oído hablar de PORCENTAJES de tiempo para cada lengua.

Ahora la “última” maravilla parece que va a ser el MODELO TRILINGÜE supuestamente flexible que la consejera Celaá parece que presentará. ¿Y qué? Lo único que les preocupa es que el sistema educativo no llegue a ser un 100% inmersión en euskera.

¿Para qué sirve todo esto? Si no se habla de los objetivos a alcanzar (sí, esos que quitaron los del PSE del currículo vasco), absolutamente para nada. ¿Qué importan los porcentajes de tiempo dedicados a las matemáticas, flexibles para cada centro, si cada uno puede conseguir el nivel que le dé la gana? ¿Porqué no hacen lo mismo con otras competencias como la matemática o la científica?

EL MARCO EUROPEO DE REFERENCIA (MCER)

http://es.wikipedia.org/wiki/Marco_Com%C3%BAn_Europeo_de_Referencia_para_las_lenguas

Desde que existe el MCER ya no hay excusa para “inventarse” competencias extrañas. ¿Porqué en los resultados de la Evaluación Diagnóstica 2009 no se ha hecho referencia a las competencias lingüisticas del Marco Europeo de Referencia (B1, B2…)?

http://www.aulaingles.es/examenes-nivel-ingles.php

EL NIVEL B2 DEL EUSKERA LES PARECÍA MUY ALTO, ¿CUÁL LES PARECE BIEN?

No caigamos en la trampa de hablar de porcentajes de euskera o de castellano e inglés: ¿Cual es el nivel mínimo que debe alcanzar el alumnado en el curso x? Esa es la cuestión.

Después se puede hablar de flexibilidad. Efectivamente, unos centros pueden alcanzar el nivel de euskera o de inglés con 10 horas semanales y otros con 15.

En caso de seguir hablando de porcentajes, seguiremos como siempre: incumpliendo la Ley de la Escuela Pública Vasca en aquellos artículos que no les interesan. Y aquí no pasa nada.

4 thoughts on “¿QUÉ OCURRE EN LA EDUCACIÓN SI HABLAMOS DE PORCENTAJES PARA CADA LENGUA PERO NO DE COMPETENCIAS A ALCANZAR?

  1. Irakasle ordezko hura nahiko etsita zebilen. Azaroan, urtero legez, ikuskariaren aurrean programazio laburrak aurkeztu behar. Azaroaren bigarren astea eta oraindik ez zekien nola jokatu. Aurreko urteetan beti berdin jokatu izan zuen, hartu aurreko urteko programazioa, datak-eta aldatu, apurtxo bat orraztu eta aurrera. Inoiz inolako arazorik gabe kontu burokratiko huts hura horrelaxe gainditu. Baina ikasturte hartan ezin horrela jokatu. 2007 dekretukoa, bi urte geroago, pixkanaka-pixkanaka paperetan islatu behar. Terminologia berria sartu behar, “gaitasunak”, “komunikatzeko gaitasuna” sartu behar oraingo honetan.

    Irakasle ordezko hark ez zeukan alferrikako lan burokratiko horretan denbora asko galtzeko gogorik. Iruditzen zitzaion bere programazioa ez zitzaiola inori axola. Berdin-berdin gaindituko zuela tramite burokratikoa ikasturte osoa hutsuneak bete ariketak egiten jardungo zuela iragarrita, ahozko aurkezpenak lantzen edo Pirritx eta Porrotxen bideoak ikusten…

    Gainera kontzientzia arazo txikitxoa zuen, urtero legez, ikasgelan benetan egingo zuena idatziz iragarri edo paradisu mundu miresgarri batean utopian egingo lukeen programazio perfektua aurkeztu eta gero, jakina, ikasgelan ahal zuen legez bizirik iraun.

    Irakasle ordezko hark bere ikastetxeko aholkulariarengana joan zen aholku bila. Goiko paragrafoan agertzen den zalantza hori bota zion, blausta, eta aholkulariak egi gordina jartzeko aholkatu zion. Programazioa egiazkoa idatzi behar, bestela kontuak ez zuela inolako zentzurik azaldu zion.

    Gero, ikastetxe hartako B ereduari buruz jardun zuten. B eredua izenez baina A eredua izanez. Irakasle ordezko hark talde horietan euskararekiko ezjakinkeria ez zion aholkulariari deskribatu behar, ondo ezagutzen zuen. Baina nola ebaluatu horrelako baldintzetan?

    Irakasle ordezko hark aholkulariari adierazi zion ikasle gehienek hainbat urteko orduen ostean nekez zeukatela A1 maila. Aholkulariak lan handia egina zuen euskara propio indartzeko. Ikastetxe hartan bazegoen HIPIen laguntza, bizpahiru irakasle sartzen zira ikasgelan noiz edo noiz, ikas komunitateetako teknikak erabiltzen ziren, aparteko orduetako laguntzak… Emaitza kaxkarrak baina, euskara indartzeko. Txarrena hainbat irakasleren jarrera, B ereduan gaztelania hutsean jarduten zuten irakasleena, ez zuten batere laguntzen… Ezinezkotzat jotzen zuten baldintza haietan ikasgelan euskaraz, erdipurdi bazen ere, jardutea. Eta ikastetxe hartan norbera bere ikasgelako burujabetza osoa…

    Azaroa bukatzear eta irakasle ordezko hark bere programazioa di-da bukatu behar zuela erabaki zuen asteburuari hainbat ordu kendu behar bazizkion ere. Ondo pentsatu eta gero, DBH-4 gainditutzat emateko, B eredu hartan, A1 maila eskatuko zuela erabaki zuen.

    Benetako programazioa idaztea erabaki zuen, gutxi gorabehera bere asmoak sano-sano agertu zituen idatziz eta DBH-4 gainditzeko Europako Erref. Markoak aipatzen duen A1 horiri eskatuko zuela idatzi zuen.

    Bere programazioa pdf bihurtu eta e-postaz bidali zion ikasketa buruari epearen baitan. Tramite burokratikoa beteta, beste ikasturte guztietan bezala, beraz.

    Handik egun gutxitara zuzendaritzatik deia jaso zuen. PDF formatoarekin kexkak besterik ez zizkioten agertu. Ea zergatik ez zuen Word erabili… Software libre eta formato librearen alde agertzeko ez zen hura unea eta aitzakia bat edo beste bota eta kitto.

    Pasatu ziren hilabeteak eta bere programazioak erabat ahazturik geratu ziren eskola sistemaren baitan. Ikuskari batek begiratu bazuen, gure irakasle ordezko hark ez zuen inolako iruzkinik jaso.

    Horrela astiro-astiro igaro zen ikasturtea eta ailegatu ziren ekaineko ebaluazio bilerak eta ebaluazio bileretan, gure irakasle ordezko hark presioak jasan zituen zenbait ikaslek hiruzpalau irakasgai gainditu gabe zeukatelako hiruzpalau horietako bat euskara (eta literatura, kar-kar) zelako. Ea euskara ez ote zitzaion gainditutzat eman behar Urliari eta Sandiari bere etorkizuneko bide batzuk ez ixtearren eta antzeko betiko argudioak.

    Baina gure irakasle ordezko hura gogorra zen, behin edo bitan bakar-bakarrik etsi zuen. Urlia hark opari merezi zuen, bai. Euskarako A1 maila lortu ez baina ez zen bere erruagatik. Saiatu saiatu zen neska hura… Azkenean, Sandia hari ere opari egin behar, hainbeste merezi gabe… Hortxe, DBH-4 maila gaindituta hiruzpalau ikasle A1 maila erakutsi ere egin gabe eta bertsolariak rapero kaxkar batzuk besterik ez direla gaztelaniaz azaltzeko desparpajoa, euskal literaturari buruz ikasitako gauza bakarra.

    Irakasle ordezko hark, urtero legez, lege bete zuen.

  2. Kasu honetan nahiago nuke “ez konpetenteak” esatea alfabetatugabeak baino. Zehatzagoa litzateke. Legea ez da batere konkretua (legea da eta) horretarako behar dira Dekretuak, Curriculumak etab. Oraintxe bertan ez dirudi euskararekiko konpetentzia denik arduradunen kezka.

  3. Komunikatzeko gaitasunik apalena ere (gure hizkuntza “propioan”) lortzen ez duten ikasle “arrakastatsuak” ekoizten ditugu alde batetik eta ikasle batzuk bazterkerian mantentzen ditugu beste alde batetik.
    Hizkuntzen eredu kontu horri kiratsa dario, Danimarkan.

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s